GETUIGENIS HEIDI ROOSENMAALLEN-VALK

“Een tijdje geleden ben ik gedoopt! Het geloof was nooit iets voor mij. Mijn man, Rolf, was er wel mee bezig, maar het speelde geen rol in ons gezin. Toch heb ik vorig jaar de Alpha-cursus gevolgd en werd ik door mijn neef onlangs in de rivier de Linge gedoopt. Bijzonder toch, hoe het allemaal is gegaan.”

Dit bericht is geplaatst op 10-06-2020

Tekst: Anja Diepenveen
Fotografie: Regina van de Munt

Heidi Roosenmaallen-Valk (52 jaar) is zelf nog een beetje verbaasd over de verrassende wending die haar leven nam. Het ontwikkelde zich binnen twee jaar van een doorsnee leven met geen enkele interesse voor de Bijbel naar een leven samen met God.  

Heidi groeide vrijwel ongelovig op. Haar ouders waren Rooms-Katholiek, stuurden haar volgens de traditie naar een katholieke school en lieten haar dopen en de Heilige Communie doen. Heidi: “Ik ging wel eens op zaterdagavond met mijn vader mee naar de kerk. Samen met hem telde ik hoeveel mensen er in de kerk zaten. Dat vond ik wel tof.” Als kind was er bij Heidi een zekere interesse voor het christelijk geloof. “Zo kan ik me herinneren dat ik een cadeautje uit mocht zoeken van mijn ouders, omdat ik stopte met nagelbijten. Ik koos een kinderbijbel. Ik las het als een sprookjesboek. Na mijn negende jaar verdween deze interesse compleet.” 

Roze Bijbeltje
Zo waren er meerdere momenten in het leven van Heidi, waarin zij werd geconfronteerd met het christelijke geloof. Heidi: “Toen ik een jaar of 22 was en ik mijn hbo-v studie had afgerond, ben ik voor drie maanden naar Amerika gegaan. Tijdens deze drie maanden zat ik op een dag in een park en kwamen er twee dames naar me toe. We raakten in gesprek over het geloof. Ik gaf aan dat ik daar niets mee had. Ze liepen weg, maar kwamen een kwartier later terug met een cadeautje. Het was een prachtig klein, roze Bijbeltje, dat ik altijd heb bewaard. Ik vond het zo bijzonder! Maar wees het toch keihard af.” 

Nieuwsgierigheid
Heidi trouwde met Rolf en kreeg twee kinderen: Jasper en Esmee. Ze vond een baan in de zorg. Dat Rolf wel gelovig was, maar daar verder niets mee deed, maakte nog steeds niet dat het voor haar enige betekenis kreeg. “Een aantal jaren geleden”, vertelt Heidi, “kwam die nieuwsgierigheid toch weer naar voren.” Haar neefje Arjan, waar ze een goede band mee had, kreeg een relatie met een christelijk meisje. “Arjan was altijd al een soort adhd-stuiterbal die het geluk niet kon vinden in het leven. Hij belandde zelfs in de gevangenis. Maar vanaf het moment dat hij Sietske ontmoette en Arjan ook enthousiast werd over het christelijk geloof, veranderde hij in een gelukkige, rustige man. Dat prikkelde mij. Ik begreep niet hoe dat ineens kon gebeuren. En hoe kon het zo zijn, dat hij wel in een God was gaan geloven en ik helemaal niet? Ik heb hen uitgenodigd om hier eens over te komen praten. Arjan adviseerde me om eens een Alpha-cursus te gaan volgen. Daar moest ik even over nadenken, maar het maakte me wel erg nieuwsgierig. Ik begon in de Bijbel te lezen aan de hand van zo’n app waarmee je de Bijbel in een jaar leest. Ik schreef mijn vragen op in een boekje, maar die lijst werd almaar langer, omdat ik geen antwoorden kreeg. Niet in de Bijbel. En niet in mijn uppie als ongelovige. Voor mijn gevoel kwam ik een God tegen die met heel veel geweld te werk ging. Dus haakte ik af na het boek Exodus.” 

“IK SCHREEF MIJN VRAGEN OP IN EEN BOEKJE, MAAR DIE LIJST WERD ALMAAR LANGER, OMDAT IK GEEN ANTWOORDEN KREEG. NIET IN DE BIJBEL. EN NIET IN MIJN UPPIE ALS ONGELOVIGE.” 

Mozaiek0318 
In diezelfde periode raakte Heidi op haar werk in gesprek met een aantal collega’s. Zij hadden allemaal een soort touwtje om hun pols en spraken over ‘de Mozaiek’. Ik vroeg hen wat dit was en zij vertelden over een kerkdienst van die zondag ervoor in Veenendaal, waarbij dat touwtje een bepaalde betekenis had. Thuis bekeek ik de website van Mozaiek0318 en daar vond ik ook informatie over de Alpha-cursus; daar had ik dus net over gehoord van Arjan! Zo besloot ik om me op te geven en naar Mozaiek0318 te komen. Rolf, mijn man, besloot om mee te gaan.” 

Blikseminslag 
Heidi: “Ik was er niet mee bekend en dus best sceptisch. Ik weet nog dat het over bidden ging. Ik gaf in mijn gespreksgroepje aan dat ik het net zoiets vond als de voicemail van God inspreken. Ik kwam er gaandeweg achter dat mijn hoofd en mijn hart verschillende signalen afgaven. Ik had voor mijn gevoel soms hele domme vragen en was vaak best sceptisch, maar kreeg ook op bepaalde momenten kippenvel over mijn hele lijf, omdat ik het zo bijzonder vond. Tijdens het Alpha-weekend gebeurde er iets, dat eigenlijk alles veranderde. We keken naar een filmpje van Catherine Keyl en Herman Boon. Herman Boon zong een lied voor haar. De eerste zinnen raakten niet alleen Catherine in het filmpje, maar mij ook! Hij zong: ‘Er is een heel nieuw hart voor jou als je daarvoor kiezen zou. Wat doe jij? Zijn vriendschap die is ook voor jou als je daarvoor kiezen zou. Wat doe jij?’ Het was alsof ik door de bliksem getroffen werd. Ik realiseerde me dat ik nog nooit iemands vriendschap had afgewezen, dus vroeg ik me af waarom ik dat nu dan wel zou doen. Waarom zou ik die uitgestrekte hand niet aanpakken? Ik heb die middag heel hard gehuild. Vanaf dat moment ben ik me volledig gaan openstellen. Daar begon het proces. Dat was eigenlijk de start.” 

Avontuur 
Thuisgekomen, vertelde Heidi haar verhaal vol enthousiasme aan Rolf. Hij reageerde heel blij. Het geloof speelde bij hem nog steeds een grote rol. Hij had zich zelfs laten dopen door neef Arjan. Heidi: “Dat vond ik zo bijzonder, waardoor ik dacht: ‘Als ik ooit zo’n keuze maak, dan wil ik het ook op deze manier’. Wie had kunnen denken dat ik vier maanden later, middenin de winter, hetzelfde zou doen! Het geloof heeft mij het besef gebracht, dat ik niet alles op eigen kracht doe in het leven. God speelt een rol in mijn leven. Ik heb ‘ja’ gezegd en sta nu aan het begin van het avontuur om de wondere wereld van het geloof te gaan ontdekken. Er gebeuren dingen, die ik niet kan verklaren. Zo heb ik tien jaar geleden een ongeluk gehad, waardoor ik sindsdien dagelijks pijn heb aan mijn voet. Toen ik voor het eerst naar de Alpha-cursus ging, moest dat in mijn rolstoel. Ik haalde op hele goede dagen niet meer dan drieduizend stappen per dag. Maar gaandeweg kon ik mijn rolstoel in de schuur laten staan en haalde ik soms met gemak negenduizend stappen per dag. Dat zijn wonderlijke dingen die gebeuren sinds ik met het geloof bezig ben. Waar dat sceptische stemmetje soms nog in mijn hoofd zegt: ‘eerst zien, dan geloven’, voel ik nu gewoon dat het goed is. Ik begrijp het nog steeds niet, maar ik kan er niet omheen wat het geloof met mij doet.” 

Bovenstaand artikel is ook gepubliceerd in Mozaiek Magazine, uitgave mei 2020.